Związki fenotiazynowe

Związki fenotiazynowe silnie blokują zakończenia układu współczul- nego. Działają również blokująco, lecz słabiej, na zakończenia układu przywspółczulnego. Wywierają również działanie przeciwhistaminowe.

Pochodne fenotiazyny zmieniają czynność gruczołów wydzielania wewnętrznego. Zmniejszają wydzielanie gonadotropin i estrogenów. Powodują zaburzenia jajeczkowania i miesiączkowania, wywołują laktację na skutek blokującego działania na receptory dopaminergiczne podwzgórza. Hamują również wydzielanie ACTH i hormonu antydiuretycznego.

Losy w organizmie. Pochodne fenotiazyny wchłaniają się łatwo z przewodu pokarmowego oraz z tkanki podskórnej i mięśniowej. Ponieważ są powoli metabolizowane w organizmie, głównie przez wątrobę, długo utrzymują się w organizmie i mogą się kumulować. Głównymi ich przemianami jest hydroksylacja przy węglu trzecim i siódmym pierścienia fenotiazyny, utlenianie atomu siarki pierścienia fenotiazyny i wytwarzanie się sulfotlenków związków fenotiazynowych oraz demetylacja łańcucha bocznego. Produkty hydroksylacji wiążą się z kwasem glukurono- wym i te połączenia są wydalane przez nerki. Pochodne fenotiazyny gromadzą się przede wszystkim w narządach bogatych w lipidy. Najwięcej ich gromadzi się w płucach, wątrobie, śledzionie i mózgu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *