Stosowane leki przeciwpadaczkowe

W padaczce samoistnej poszukiwano zaburzeń metabolicznych w mózgu, powodujących powstawanie nieprawidłowych wyładowań. Zwrócono szczególną uwagę na udział zaburzeń metabolizmu acetylocholiny i kwasu Y-smincmasłowego. Nie udowodniono jednak dotychczas roli zaburzeń metabolizmu tych substancji w powstawaniu napadów padaczkowych. Podczas napadu dużego występuje zwiększenie pobudliwości kory mózgu, pojawiają się liczne i długotrwałe wyładowania elektryczne, którym towarzyszą zaburzenia rozmieszczenia jonów sodowych i potasowych w neuronach mózgu.

Stosowane leki przeciwpadaczkowe hamują wzmożoną pobudliwość komórek nerwowych oraz rozprzestrzenianie się nieprawidłowych pobudzeń w mózgu. Niektóre z nich hamują również czynność bioelektrycz

ną mięśnia sercowego i znalazły także zastosowanie w leczeniu niemia- rowości serca. W celu zapobiegania napadom padaczkowym leki muszą być stosowane dłuższy czas. Leczenie rozpoczyna się od stosowania małych dawek, które stopniowo zwiększa się do uzyskania wyraźnej poprawy (brak napadów) lub wystąpienia objawów toksycznych. Gdy wystąpią oznaki działania toksycznego leku, a napady nadal się pojawiają, należy zmniejszyć dawkę stosowanego leku i podać równocześnie małą dawkę innego leku przeciwpadaczkowego, którą należy stopniowo zwiększać. Dobór leku zależy od rodzaju padaczki. Stosowane obecnie leki przeciwpadaczkowe mają różną budowę chemiczną. Niemal .wszystkie jednak mają w swojej cząsteczce ugrupowanie C-NHCO-, od którego zależy ich działanie przeciwdrgawkowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *