Premedykacja

Przed znieczuleniem ogólnym stosuje się leki ułatwiające wystąpienie znieczulenia i zmniejszające jego ujemne skutki. Stosujemy m.in. leki kojące i neuroleptyczne w celu zmniejszenia napięcia emocjonalnego chorego, leki nasenne oraz przeciwbólowe. Ponadto stosuje się leki parasympatykolityczne, zmniejszające napięcie nerwu błędnego, w celu uniknięcia niebezpieczeństwa odruchów ze strony tego nerwu oraz w celu zmniejszenia wydzielania gruczołów ślinowych i gruczołów śluzowych drzewa oskrzelowego. To farmakologiczne przygotowanie chorego do znieczulenia ogólnego nazywamy wprowadzeniem (premedykacją).

W celu uspokojenia chorego i zmniejszenia napięcia psychicznego stosuje się leki psychotropowe działające kojąco i przeciwlękowo: hydroksyzynę (Hydroxyzinum), meprobamat (Meprobamatum) oraz pochodne benzodiazepjny: chlorodiazepoksyd (Elenium) i diazepam (Relanium). Często stosuje się – zwłaszcza w przededniu operacji – nawet leki nasenne pochodne benzodiazepiny, pochodne kwasu barbiturowego lub glutetimid (Climid).

Istotnym następstwem działania tych leków, oprócz ułatwienia wystąpienia znieczulenia, jest również zmniejszenie progu pobudliwości bólowej. Stosuje się także neuroleptyki, pochodne fenotiazyny, ze względu na ich działanie uspokajające oraz przeciwwymiotne. Najmniej wskazane spośród tych leków jest stosowanie tiorydazyny, ze względu na silne działanie hipotensyjne tiorydazyna ponadto nie działa przeciwwymiot- nie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *