Eter

Eter hamuje ośrodek oddechowy przez zmniejszenie jego wrażliwości na dwutlenek węgla. Pary eteru drażnią błonę śluzową oskrzeli, powodują zwiększenie wydzielania gruczołów oskrzelowych oraz wydzielania śliny. W miarę pogłębiania znieczulenia działanie to ustępuje. Eter wywiera bezpośrednie działanie depresyjne na komórki mięśnia sercowego. Po nietoksycznych dawkach eteru działanie to nie jest zauważalne, gdyż jest równoważone zwiększonym napięciem układu współczulnego. W początkowych stadiach znieczulenia eter rozszerza naczynia krwionośne, w miarę pogłębiania znieczulenia pod wpływem eteru występuje jednak skurcz naczyń krwionośnych. Eter szczególnie silnie kurczy naczynia nerek i powoduje znaczne zmniejszenie przesączania kłębkowego i zmniejszenie diurezy.

Działania niepożądane i toksyczność. W okresie indukcji znieczulenia, a zwłaszcza podczas budzenia się mogą wystąpić nudności i wymioty spowodowane działaniem ośrodkowym oraz działaniem drażniącym eteru na błonę śluzową żołądka. Eter nie wywiera większego wpływu na komórki wątroby i nie powoduje ich uszkodzenia. W najczęściej stosowanych stężeniach nie wpływa również na czynności macicy, także podczas porodu. \

Eter dietylowy jest zatem bardzo dobrym i mało toksycznym środkiem znieczulającym ogólnie i nadal bardzo szeroko stosowanym. Jego największą wadą jest to, że jest łatwopalny, dlatego też podczas operacji

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *