Endogenne peptydy opiatowe

Endogenne peptydy opiatowe są rozmieszczone w mózgu równolegle do innego peptydu, zwanego substancją P, który jeęt również uważany za hipotetyczny neuromodulator ośrodkowy bólu. Hamują one uwalnianie z neuronów ośrodkowych noradrenaliny, dopaminy, acetylocholiny i substancji P.

Istnieją pewne przesłanki, że endogenne peptydy opiatowe biorą udział w regulacji zachowania się, czynności psychicznych i mogą odgrywać rolę w patogenezie schorzeń psychicznych. Odkrycie tych związków otwiera nowe drogi badań mechanizmów powstawania bólu oraz poszukiwań nowych leków przeciwbólowych. Zsyntetyzowano już pochodne enkefalin, które wywierają działanie przeciwbólowe po podaniu obwodowym. Być może uda się zsyntetyzować pochodne enkefalin o silnym działaniu przeciwbólowym., nie wywółujące lekozależności.

Działanie farmakologiczne. Ośrodkowy układ nerwowy. Po zastosowaniu jednorazowej dawki leczniczej morfiny najbardziej znamienne są objawy ośrodkowe: działanie przeciwbólowe, zawroty głowy, zmiany nastroju oraz upośledzenie czynności umysłowych. U chorych cierpiących z powodu bólu morfina wywołuje złagodzenie bólu, działa uspokajająco i wywołuje często euforię („błogostan”) – stan bardzo dobrego samopoczucia nie uzasadnionego warunkami otoczenia. U zdrowych ludzi morfina najczęściej wywołuje złe samopoczucie, czyli dysforię, stany lękowe i wymioty. Morfina, działając silnie przeciwbólowo, nie zmienia czucia dotyku, nie zmienia percepcji bodźców wzrokowych i słuchowych. Nie zmienia również progu pobudliwości zakończeń czuciowych na ból, nie wpływa więc na percepcję bólu, natomiast zwiększa tolerancję na ból poprzez zahamowanie reakcji ustrojowych na ból, przede wszystkim przez zmniejszenie lęku, niepokoju oraz przez działanie uspokajające.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *