Działania niepożądane

Działania niepożądane. Morfina często wywołuje nudności, wymioty, zawroty głowy, zaburzenie czynności umysłowych, zaparcie i wzrost ciśnienia w drogach żółciowych. Rzadko wywołuje odczyny uczuleniowe w postaci pokrzywki lub wstrząs anafilaktyczny.

Toksyczność. Morfina może wywołać zatrucie ostre po jednorazowej dawce większej od 30 mg, śmiertelne zatrucie występuje na ogół po zastosowaniu jednorazowym dawki większej od 120 mg. Zatrucie ostre może się zdarzyć na skutek przedawkowania przez lekarza. Często występuje u narkomanów, którzy mogą zastosować przypadkowo za dużą dawkę morfiny, lub przy usiłowaniu popełnienia samobójstwa. U chorych ze wstrząsem na skutek spadku ciśnienia krwi oraz niedokrwienia tkanek morfina podana w dawkach leczniczych wchłania się wolno i z tego powodu wywiera słabe działanie. Lekarz nie widząc skutku ponawia wstrzyknięcia morfiny. Jeśli po pewnym czasie ciśnienie krwi podwyższy się, a ukrwienie tkanek się poprawi, to morfina nagromadzona w dużej ilości w tkance podskórnej lub mięśniowej ulega wchłonięciu do krwiobiegu i dochodzi do zatrucia ostrego. Najbardziej charakterystycznymi objawami zatrucia ostrego morfiną są śpiączka, bardzo zwężone (symetryczne) źrenice oraz zmniejszenie częstości oddechów i sinica, co jest wyrazem zaburzenia czynności ośrodka oddechowego. Leczenie zatrucia ostrego polega na zastosowaniu leków, które są antagonistami morfiny, oraz zwalczaniu objawów niewydolności układu oddechowego i krążenia.

Interakcja z innymi lekami. Stwierdzono, że neuroleptyki pochodne fenotiazyny, trój- i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne wzmagają działanie depresyjne morfiny na ośrodek oddechowy i mogą prowadzić do zatrucia. Niektóre leki pochodne fenotiazyny, nasilając działanie psy- chodepresyjne morfiny oraz jej depresyjny wpływ na ośrodek oddechowy, antagonizują działanie prrzeciwbólowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *