Antagoniści morfiny

Antagoniści morfiny. Są to związki o podobnej do morfiny budowie chemicznej. Nalorfina (Nalorphine0, Nalorphinum, Nalline) – N-allilomorfi- na – jest częściowym antagonistą morfiny. Działa bowiem antagonistycz- nie w stosunku do depresyjnego działania morfiny na ośrodek oddechowy – nie antagonizuje natomiast innych działań, a nawet sama działa przeciwbólowo i przeciwkaszlowo, podobnie jak morfina. Różni się poza tym działaniem na jelita, nie wywołując zaparcia. Nalorfina wywołuje objawy abstynencji u narkomanów – morfinistów. Nalorfina trudno się wchłania z błon śluzowych przewodu pokarmowego, natomiast bardzo łatwo z tkanki podskórnej, szybciej niż morfina przenika do mózgu.

W zatruciu ostrym morfiną stosuje się 3-5 mg nalorfiny, najlepiej dożylnie co 20-30 min (amp. po 5 mg dla dorosłych i 0,2 mg dla dzieci). Jeśli po zastosowaniu ogólnej dawki 15-20 mg nalorfiny nie występuje poprawa, to nie należy jej dalej podawać, gdyż świadczy to albo o niewłaściwym rozpoznaniu zatrucia morfiną, albo jest to zatrucie mieszane (morfina oraz inny lek psychodepresyjny). Opisane powyżej frakcjonowane dawkowanie jest bezpieczniejsze, gdyż w przypadku zatrucia ostrego morfiną u narkomanów zastosowanie od razu dużej dawki nalorfiny może wywołać objawy abstynencji.

Lewalorfan (Levallorphan°, Lorfan) działa bardzo podobnie, lecz 10 razy silniej niż nalorfina. Podobnie jak nalorfina wykazuje zarówno działanie antagonistyczne, jak i agonistyczne w stosunku do morfiny. Lewalorfan stosuje się dożylnie w dawce 0,5-1 mg.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *